अनुद्वेगकरं वाक्यं सत्यं प्रियहितं च यत् ।
स्वाध्यायाभ्यसनं चैव वाङ्मयं तप उच्यते ॥
१७-१५ ॥
anudvegakaraṃ vākyaṃ satyaṃ priyahitaṃ ca yat |
svādhyāyābhyasanaṃ caiva vāṅmayaṃ tapa ucyate ||
17-15 ||
उद्वेग न करने वाला, सत्य, प्रिय और हितकारी वचन, तथा स्वाध्याय का अभ्यास — यह वाणी का तप कहलाता है।