ātmani

सत्याप्य् आत्मनि दृङ्नाशात् तद्द्वारा दृष्टवस्तुषु स्मृतिः केनाथ यत्रैवानुभवस् तत्पदैव सा ॥४॥

संहृतः क्रम इत्यस्यां संहर्ता जायते परः । यया क्रमः संहृतो वा किमात्मन्यपरत्र वा ॥५०॥

संस्करोति तदात्मानममूर्ते संस्कृतिः कथम् । तद्रूपमात्मन्येतद्येनाश्लेषो यदि चोच्यते ॥११३॥

इतश्च तेऽपि चिद्वन्तः स्वात्मनि ज्ञानयोगतः । स्वयमेव न चेज्ज्ञानमात्मन्येषां प्रजायते ॥२२॥

विभुत्वेनेन्द्रियाणां ते किं वृथैव शरीरता । चक्षुषा चेदर्पितं मे मनसात्मन्यथार्प्यते ॥३१॥

तदात्मन्यपरोक्षत्वे भवेदाप्तवचः स्फुटम् । ये विकल्पाः शक्तिगतास्तेऽप्यायान्ति मनः प्रति ॥३२॥

प्रकाशतात्मन्यचले सच प्रोक्तोऽप्यनश्वरः । ज्ञानस्य करणत्वेन भवेच्चेदनवस्थितिः ॥४८॥

सर्वमस्मीति रुचिरं रूपमात्मनि चिन्तयन् । अहमेव मत्परो न भवेदाकर्षणक्रमः ॥७१॥

तद् ग्रस्तसर्वबाह्यान्तर्भावमण्डलम् आत्मनि