मृद्वासने स्फिजैकेन हस्तपादौ निराश्रयौ ।
निधाय तत्प्रसङ्गेन परा पूर्णा मतिर्भवेत् ॥११३॥
mṛdvāsane sphijaikena hastapādau nirāśrayau |
nidhāya tatprasaṅgena parā pūrṇā matir bhavet
anuṣṭubh
मऊ आसनावर एका नितंबावरच आधार घेऊन, हात-पाय निराधार ठेवल्यावर — त्या प्रसंगाने (या असमतोल बैठकीने) परा-पूर्ण मती (बुद्धी) उद्भवते.