ननु किम् अकारणकं तत् हन्त तर्हि हेतुप्रश्नः तत् किं बिम्बवाचोयुक्त्या हेतुश् च परमेश्वरशक्तिर् एव स्वातन्त्र्यापरपर्याया भविष्यति विश्वप्रतिबिम्बधारित्वाच् च विश्वात्मकत्वं भगवतः संविन्मयं हि विश्वं चैतन्यस्य व्यक्तिस्थानम् इति तद् एव हि विश्वम् अत्र प्रतीपम् इति प्रतिबिम्बधारित्वम् अस्य तच् च तावत् विश्वात्मकत्वं परमेश्वरस्य स्वरूपं न अनामृष्टं भवति चित्स्वभावस्य स्वरूपानामर्शनानुपपत्तेः
Transliteration (IAST)
nanu kim akāraṇakaṃ tat hanta tarhi hetupraśnaḥ tat kiṃ bimbavācoyuktyā hetuś ca parameśvaraśaktir eva svātantryāparaparyāyā bhaviṣyati viśvapratibimbadhāritvāc ca viśvātmakatvaṃ bhagavataḥ saṃvinmayaṃ hi viśvaṃ caitanyasya vyaktisthānam iti tad eva hi viśvam atra pratīpam iti pratibimbadhāritvam asya tac ca tāvat viśvātmakatvaṃ parameśvarasya svarūpaṃ na anāmṛṣṭaṃ bhavati citsvabhāvasya svarūpānāmarśanānupapatteḥ
'पण मग ते अकारण (कारणरहित) आहे काय?' — अरे, मग हा तर हेतूचा प्रश्न झाला! मग 'बिंब' या शब्दप्रयोगाची काय गरज? आणि हेतू म्हणजे स्वातन्त्र्य हे जिचे दुसरे नाव आहे अशी परमेश्वराची शक्तीच असेल. आणि विश्वाचे प्रतिबिंब धारण करीत असल्याने भगवंताचे विश्वात्मकत्व आहे; कारण विश्व संविन्मय आहे, चैतन्याच्या व्यक्तीचे स्थान आहे. म्हणून तेच विश्व येथे 'प्रतीप' (परत वळलेले, प्रतिबिंबित) आहे, आणि अशा प्रकारे याचे प्रतिबिंबधारित्व सिद्ध होते. आणि ते विश्वात्मकत्व, जे परमेश्वराचे स्वरूप आहे, ते अनामृष्ट (न जाणलेले) राहत नाही, कारण चित्स्वभाव असणाऱ्याला स्वतःच्या स्वरूपाचा आमर्श न होणे असंभव आहे.