vahniḥ

मन्त्रस्तम्भनतायां हि नासौ वह्निस्तदोच्यते ॥७॥

स्थितमेव न हेम्नोऽस्य काचिदस्ति विभेदिता । चण्डालसद्मगो वह्निर्न वह्निरिति कथ्यते ॥४५॥

धूमदृष्ट्याथ कल्प्येत वह्निस्तद्योगितापि च । इतरेतरदोषोऽत्र दुर्निवारः प्रसज्यते ॥८८॥

नचापि वह्निर्जनकः काष्ठेष्वेव हि दर्शनात् । अत एव यत्र वह्निर्भास्वान्नो धूमिताऽत्र तु ॥५१॥

धूमादग्निप्रतीतिश्च न चायं नियमः स्थितः । कक्षभूर्जादिजो वह्निर्गुहाकारे ज्वलन् गृहे ॥५८॥

तस्मात्तद्व्यपदेशे न वह्निः स्वं विनिवेदयेत् । वीक्ष्यात्मना तथात्मानं विनीतवदवस्थितम् ॥६०॥

वह्निर्ज्ञातोऽथवाज्ञातः प्रकाशं जनयेन्न किम् । अज्ञातं न सुवर्णं किं तदा किमुपलं भवेत् ॥२॥

तज्ज्ञानस्फुटताहेतौ चिन्तारत्नसुवर्णवत् । वह्निर्यद्यपि विज्ञातः प्रकाशादि करोत्यसौ ॥१०॥