स तया श्रद्धया युक्तस्तस्याराधनमीहते ।
लभते च ततः कामान् मयैव विहितान्हितान् ॥
७-२२ ॥
sa tayā śraddhayā yuktastasyārādhanamīhate |
labhate ca tataḥ kāmān mayaiva vihitānhitān ||
7-22 ||
ആ ശ്രദ്ധയോടുകൂടിയവൻ ആ ദേവതയുടെ ആരാധനയ്ക്കായി പ്രയത്നിക്കുന്നു; അതിൽനിന്ന് അവൻ കാമങ്ങളെ (ആഗ്രഹങ്ങളെ) ലഭിക്കുന്നു — അവ വാസ്തവത്തിൽ എന്നാൽത്തന്നെ വിധിക്കപ്പെട്ട, ഹിതകരമായവയാണ്.