स तया श्रद्धया युक्तस्तस्याराधनमीहते ।
लभते च ततः कामान् मयैव विहितान्हितान् ॥
७-२२ ॥
sa tayā śraddhayā yuktastasyārādhanamīhate |
labhate ca tataḥ kāmān mayaiva vihitānhitān ||
7-22 ||
সেই শ্ৰদ্ধাৰে যুক্ত হৈ তেওঁ সেই (দেৱতাৰ) আৰাধনা কৰে, আৰু তাৰ পৰা তেওঁ নিজৰ কামনা পায় — যিবোৰ প্ৰকৃততে মোৰ দ্বাৰাই (তেওঁৰ হিতৰ বাবে) বিহিত।