अस्मिन् एव उच्चारे स्फुरन् अव्यक्तानुकृतिप्रायो ध्वनिः वर्णः तस्य सृष्टिसंहारबीजे मुख्यं रूपं तदभ्यासात् परसंवित्तिलाभः तथाहि कादौ मान्ते साच्के अनच्के वा अन्तरुच्चारिते स्मृते वा समविशिष्टः संवित्स्पन्दस्पर्शः समयानपेक्षित्वात् परिपूर्णः समयोपेक्षिणो ऽपि शब्दाः तदर्थभावका मनोराज्यादिवत् अनुत्तरसंवित्स्पर्शात् एकीकृतहृत्कण्ठोष्ठो द्वादशान्तद्वयं हृदयं च एकीकुर्यात् इति वर्णरहस्यम्
Transliteration (IAST)
asmin eva uccāre sphuran avyaktānukṛtiprāyo dhvaniḥ varṇaḥ tasya sṛṣṭisaṃhārabīje mukhyaṃ rūpaṃ tadabhyāsāt parasaṃvittilābhaḥ tathāhi kādau mānte sācke anacke vā antaruccārite smṛte vā samaviśiṣṭaḥ saṃvitspandasparśaḥ samayānapekṣitvāt paripūrṇaḥ samayopekṣiṇo 'pi śabdāḥ tadarthabhāvakā manorājyādivat anuttarasaṃvitsparśāt ekīkṛtahṛtkaṇṭhoṣṭho dvādaśāntadvayaṃ hṛdayaṃ ca ekīkuryāt iti varṇarahasyam
ಈ ಉಚ್ಚಾರದಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಫುರಿಸುತ್ತಿರುವ, ಅವ್ಯಕ್ತದ ಅನುಕೃತಿಯ ಪ್ರಾಯವಾದ ಧ್ವನಿಯೇ ವರ್ಣ; ಅದರ ಮುಖ್ಯರೂಪವು ಸೃಷ್ಟಿ-ಸಂಹಾರ ಬೀಜಗಳಲ್ಲಿದೆ; ಅದರ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಪರಸಂವಿತ್ತಿಯ ಲಾಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಹೇಗೆಂದರೆ — 'ಕ'ದಿಂದ 'ಮ'ದವರೆಗಿನ ಯಾವುದೇ ವರ್ಣದಲ್ಲಿ, ಸ್ವರಸಹಿತವಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಸ್ವರರಹಿತವಾಗಿರಲಿ, ಒಳಗೆ ಉಚ್ಚರಿಸಿದರೂ ಅಥವಾ ಸ್ಮರಿಸಿದರೂ, ಸಮಾನವಾಗಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಸಂವಿತ್ಸ್ಪಂದದ ಸ್ಪರ್ಶವು ಸಮಯದ (ಸಂಕೇತದ) ಅಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಸಮಯವನ್ನು ಉಪೇಕ್ಷಿಸಿದರೂ ಶಬ್ದಗಳು ಆ ಅರ್ಥವನ್ನು ಭಾವಿಸುವಂಥವು — ಮನೋರಾಜ್ಯ ಮೊದಲಾದವುಗಳಲ್ಲಿರುವಂತೆ. ಅನುತ್ತರಸಂವಿತ್ತಿನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಹೃದಯ-ಕಂಠ-ಓಷ್ಠಗಳನ್ನು ಏಕೀಕರಿಸಿ, ಎರಡು ದ್ವಾದಶಾಂತಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಹೃದಯವನ್ನು ಏಕೀಕರಿಸಬೇಕು — ಇದು ವರ್ಣರಹಸ್ಯ.