आकाशं विमलं पश्यन्कृत्वा दृष्टिं निरन्तराम् ।
स्तब्धात्मा तत्क्षणाद्देवि भैरवं वपुराप्नुयात् ॥११९॥
ākāśaṃ vimalaṃ paśyan kṛtvā dṛṣṭiṃ nirantarām |
stabdhātmā tatkṣaṇād devi bhairavaṃ vapur āpnuyāt
anuṣṭubh
[पुनरुक्ति — श्लोक ६७] विमल आकाश को निरन्तर दृष्टि से देखते हुए, स्तब्ध-आत्मा होकर (साधक) उसी क्षण भैरव-वपु प्राप्त करता है।