आकाशं विमलं पश्यन्कृत्वा दृष्टिं निरन्तराम् ।
स्तब्धात्मा तत्क्षणाद्देवि भैरवं वपुराप्नुयात् ॥११९॥
ākāśaṃ vimalaṃ paśyan kṛtvā dṛṣṭiṃ nirantarām |
stabdhātmā tatkṣaṇād devi bhairavaṃ vapur āpnuyāt
anuṣṭubh
વિમલ આકાશને નિરંતર દૃષ્ટિએ જોતો, સ્તબ્ધાત્મા થયેલો — હે દેવિ, તે જ ક્ષણે ભૈરવનું વપુ પ્રાપ્ત કરે છે.