आकाशं विमलं पश्यन्कृत्वा दृष्टिं निरन्तराम् ।
स्तब्धात्मा तत्क्षणाद्देवि भैरवं वपुराप्नुयात् ॥११९॥
ākāśaṃ vimalaṃ paśyan kṛtvā dṛṣṭiṃ nirantarām |
stabdhātmā tatkṣaṇād devi bhairavaṃ vapur āpnuyāt
anuṣṭubh
নিৰ্মল আকাশলৈ অবিৰাম দৃষ্টিৰে চাই থকা, স্তব্ধাত্মা সাধকে — হে দেৱী, সেই ক্ষণতেই ভৈৰৱৰ ৰূপ লাভ কৰে।