स्वजनं हि कथं हत्वा सुखिनः स्याम माधव ! ।
यद्यप्येते न पश्यन्ति लोभोपहतचेतसः ॥
१-३८ ॥
svajanaṃ hi kathaṃ hatvā sukhinaḥ syāma mādhava ! |
yadyapyete na paśyanti lobhopahatacetasaḥ ||
1-38 ||
हे माधव, अपने ही स्वजनों को मारकर हम कैसे सुखी हो सकते हैं? यद्यपि ये लोग लोभ से भ्रष्टचित्त होकर नहीं देखते