स चायं शक्तिपातो नवधा तीव्रमध्यमन्दस्य उत्कर्षमाध्यस्थ्यनिकर्षैः पुनस् त्रैविध्यात् तत्र उत्कृष्टतीव्रात् तदैव देहपाते परमेशता मध्यतीव्रात् शास्त्राचार्यानपेक्षिणः स्वप्रत्ययस्य प्रातिभज्ञानोदयः यदुदये बाह्यसंस्कारं विनैव भोगापवर्गप्रदः प्रातिभो गुरुर् इत्य् उच्यते तस्य हि न समय्यादिकल्पना काचित् अत्रापि तारतम्यसद्भावः इच्छावैचित्र्यात् इति सत्य् अपि प्रातिभत्वे शास्त्राद्यपेक्षा संवादाय स्याद् अपि इति निर्भित्तिसभित्त्यादिबहुभेदत्वम् आचार्यस्य प्रातिभस्यागमेषु उक्तम् सर्वथा प्रतिभांशो बलीयान् तत्सन्निधौ अन्येषाम् अनधिकारात्
Transliteration (IAST)
sa cāyaṃ śaktipāto navadhā tīvramadhyamandasya utkarṣamādhyasthyanikarṣaiḥ punas traividhyāt tatra utkṛṣṭatīvrāt tadaiva dehapāte parameśatā madhyatīvrāt śāstrācāryānapekṣiṇaḥ svapratyayasya prātibhajñānodayaḥ yadudaye bāhyasaṃskāraṃ vinaiva bhogāpavargapradaḥ prātibho gurur ity ucyate tasya hi na samayyādikalpanā kācit atrāpi tāratamyasadbhāvaḥ icchāvaicitryāt iti saty api prātibhatve śāstrādyapekṣā saṃvādāya syād api iti nirbhittisabhittyādibahubhedatvam ācāryasya prātibhasyāgameṣu uktam sarvathā pratibhāṃśo balīyān tatsannidhau anyeṣām anadhikārāt
અને એ આ શક્તિપાત નવ-વિધ (છે) — તીવ્ર, મધ્ય, મંદ — એમ (ત્રણ), ફરી ઉત્કર્ષ-માધ્યસ્થ્ય-નિકર્ષ (ઉચ્ચ-મધ્ય-નિમ્ન) એમ ત્રિ-વિધતાથી. તેમાં ઉત્કૃષ્ટ-તીવ્ર (શક્તિપાત)થી તે જ વખતે દેહ-પાત થતાં પરમેશતા (પરમેશ્વર-ભાવ) (પ્રાપ્ત થાય છે). મધ્ય-તીવ્રથી, શાસ્ત્ર અને આચાર્યથી નિરપેક્ષ, સ્વ-પ્રત્યય (સ્વયંભૂ બોધ)વાળાનો પ્રાતિભ (અંતઃસ્ફુરિત) જ્ઞાનનો ઉદય (થાય છે) — જેના ઉદયે, બાહ્ય સંસ્કાર વિના જ ભોગ અને અપવર્ગ (મોક્ષ) આપનાર, એ પ્રાતિભ ગુરુ કહેવાય છે; એને કોઈ સમય (દીક્ષા-નિયમ) આદિની કલ્પના નથી. અહીં પણ ઇચ્છાના વૈચિત્ર્યથી તારતમ્ય-સદ્ભાવ (ઊંચ-નીચનો ભેદ) (છે). એમ પ્રાતિભત્વ હોવા છતાં, શાસ્ત્ર આદિની અપેક્ષા સંવાદ (પુષ્ટિ) માટે હોય પણ ખરી — એમ આચાર્યનું નિર્ભિત્તિ (આધાર-રહિત), સ-ભિત્તિ (આધાર-યુક્ત) આદિ બહુ-ભેદપણું આગમોમાં કહેવાયું. સર્વથા પ્રતિભા-અંશ બળવાન (છે); એની સંનિધિ (હાજરી)માં બીજાનો અનધિકાર (છે).