ब्रह्महननतन्निषेधवत् संस्कारभेदः संस्कारातिशयः तदभावे क्वचित् अनधिकृतत्वम् इति समानम् आश्रमभेदवत् फलोत्कर्षाच् च उत्कर्षः तत्रैव उपनिषद्भागवत् भिन्नकर्तृकत्वे ऽपि सर्वसर्वज्ञकृतत्वम् अत्र सम्भाव्यते तदुक्ततदतिरिक्तयुक्तार्थयोगात् नित्यत्वे ऽपि आगमानां प्रसिद्धिः तावत् अवश्योपगम्या अन्वयव्यतिरेकाध्यक्षादीनां तत्प्रामाण्यस्य तन्मूलत्वात् सत्यं रजतं पश्यामि इति हि सौवर्णिकादिपरप्रसिद्ध्यैव प्रसिद्धिर् एव आगमः सा काचित् दृष्टफला बुभुक्षितो भुङ्क्ते इति बालस्य प्रसिद्धित एव तत्र तत्र प्रवृत्तिः नान्वयव्यतिरेकाभ्यां तदा तयोः अभावात् यौवनावस्थायां तद्भावो ऽपि अकिञ्चित्करः प्रसिद्धिं तु मूलीकृत्य सो ऽस्तु कस्मैचित् कार्याय काचित् अदृष्टवैदेह्यप्रकृतिलयपुरुषकैवल्यफलदा काचित् शिवसमानत्वफलदा काचित् ऐक्यपर्यवसायिनी सा च प्रत्येकम् अनेकविधा इत्य् एवं बहुतरप्रसिद्धिपूर्णे जगति यो यादृशो भविष्यन् स तादृशीम् एव प्रसिद्धिं बलाद् एव हृदयपर्यवसायिनीम् अभिमन्यते
Transliteration (IAST)
brahmahananatanniṣedhavat saṃskārabhedaḥ saṃskārātiśayaḥ tadabhāve kvacit anadhikṛtatvam iti samānam āśramabhedavat phalotkarṣāc ca utkarṣaḥ tatraiva upaniṣadbhāgavat bhinnakartṛkatve 'pi sarvasarvajñakṛtatvam atra sambhāvyate taduktatadatiriktayuktārthayogāt nityatve 'pi āgamānāṃ prasiddhiḥ tāvat avaśyopagamyā anvayavyatirekādhyakṣādīnāṃ tatprāmāṇyasya tanmūlatvāt satyaṃ rajataṃ paśyāmi iti hi sauvarṇikādiparaprasiddhyaiva prasiddhir eva āgamaḥ sā kācit dṛṣṭaphalā bubhukṣito bhuṅkte iti bālasya prasiddhita eva tatra tatra pravṛttiḥ nānvayavyatirekābhyāṃ tadā tayoḥ abhāvāt yauvanāvasthāyāṃ tadbhāvo 'pi akiñcitkaraḥ prasiddhiṃ tu mūlīkṛtya so 'stu kasmaicit kāryāya kācit adṛṣṭavaidehyaprakṛtilayapuruṣakaivalyaphaladā kācit śivasamānatvaphaladā kācit aikyaparyavasāyinī sā ca pratyekam anekavidhā ity evaṃ bahutaraprasiddhipūrṇe jagati yo yādṛśo bhaviṣyan sa tādṛśīm eva prasiddhiṃ balād eva hṛdayaparyavasāyinīm abhimanyate
ব্ৰাহ্মণ-হনন আৰু তাৰ নিষেধৰ দৰে সংস্কাৰ-ভেদ, সংস্কাৰ-অতিশয়; তাৰ অভাৱত কোনোবাত অনধিকৃতত্ব — এয়া সমান, আশ্ৰম-ভেদৰ দৰে; আৰু ফলৰ উৎকৰ্ষৰ পৰা উৎকৰ্ষ, সেইটোতেই উপনিষদ-ভাগৰ দৰে; ভিন্ন-কৰ্তৃক হ'লেও সকলো এক সৰ্বজ্ঞৰ কৃত বুলি ইয়াত সম্ভাব্য, কাৰণ তাৰ কোৱা আৰু তাতকৈ অধিক যুক্ত-অৰ্থৰ যোগ আছে। আগমবোৰ নিত্য হ'লেও প্ৰসিদ্ধি অন্ততঃ অৱশ্য মানিব লাগে, কাৰণ অন্বয়-ব্যতিৰেক, অধ্যক্ষ (প্ৰত্যক্ষ) আদিৰ প্ৰামাণ্য তাৰে মূল। 'সঁচাকৈ মই ৰূপ (ৰূপালী) দেখোঁ' — এই সোণাৰিৰ আদিৰ প্ৰসিদ্ধিৰেই প্ৰসিদ্ধিয়েই আগম। সেয়া কোনোবা দৃষ্ট-ফলা — 'ভোকাতুৰে খায়' এনে বালকৰ প্ৰসিদ্ধিৰ পৰাই সেই সেই ঠাইত প্ৰৱৃত্তি হয়, অন্বয়-ব্যতিৰেকৰ পৰা নহয়, কাৰণ তেতিয়া সেই দুয়োৰে অভাৱ; যৌৱন-অৱস্থাত সেই দুটাৰ ভাৱো অকিঞ্চিৎকৰ (অপ্ৰয়োজনীয়)। কিন্তু প্ৰসিদ্ধিক মূল কৰি সেয়া কোনো কাৰ্যৰ বাবে হওক; কোনোবা অদৃষ্ট-ফলা — বৈদেহ্য (বিদেহ-মুক্তি), প্ৰকৃতি-লয়, পুৰুষ-কৈৱল্য ফল দিয়া; কোনোবা শিৱ-সমানত্ব ফল দিয়া; কোনোবা ঐক্যত পৰ্যৱসায়ী; আৰু সেয়া প্ৰত্যেকে অনেকবিধ — এনেদৰে বহুতৰ প্ৰসিদ্ধিৰে পূৰ্ণ এই জগতত যিজন যেনেকুৱা হ'ব, সিয়েই বলেৰে নিজ হৃদয়ত পৰ্যৱসায়ী তেনেধৰণৰ প্ৰসিদ্ধিকেই গ্ৰহণ কৰে।