स्वाधिकारसमर्पणे गुरुः दीक्षादि अकुर्वन् अपि न प्रत्यवैति पूर्वं तु प्रत्यवायेन अधिकारबन्धेन विद्येशपददायिना बन्ध एव अस्य दीक्षाद्यकरणम् सो ऽभिषिक्तो मन्त्रदेवतातादात्म्यसिद्धये षाण्मासिकं प्रत्यहं जपहोमविशेषपूजाचरणेन विद्याव्रतं कुर्यात् तदनन्तरं लब्धतन्मयीभावो दीक्षादौ अधिकृतः तत्र न अयोग्यान् दीक्षेत न च योग्यं परिहरेत् दीक्षितम् अपि ज्ञानदाने परीक्षेत छद्मगृहीतज्ञानम् अपि ज्ञात्वा उपेक्षेत अत्र च अभिषेकविभवेन देवपूजादिकम्
Transliteration (IAST)
svādhikārasamarpaṇe guruḥ dīkṣādi akurvan api na pratyavaiti pūrvaṃ tu pratyavāyena adhikārabandhena vidyeśapadadāyinā bandha eva asya dīkṣādyakaraṇam so 'bhiṣikto mantradevatātādātmyasiddhaye ṣāṇmāsikaṃ pratyahaṃ japahomaviśeṣapūjācaraṇena vidyāvrataṃ kuryāt tadanantaraṃ labdhatanmayībhāvo dīkṣādau adhikṛtaḥ tatra na ayogyān dīkṣeta na ca yogyaṃ pariharet dīkṣitam api jñānadāne parīkṣeta chadmagṛhītajñānam api jñātvā upekṣeta atra ca abhiṣekavibhavena devapūjādikam
தனது அதிகாரத்தை (வாரிசுக்கு) ஒப்படைத்தபின், குரு தீக்ஷை முதலியவற்றைச் செய்யாவிட்டாலும் குற்றம் (ப்ரத்யவாயம்) அடைவதில்லை; ஆனால் அதற்கு முன்பு, வித்யேச பதவியை மட்டுமே அளிக்கும் அதிகாரபந்தம் என்னும் குற்றத்தினால், அவன் தீக்ஷை முதலியவற்றைச் செய்யாமையே (குற்றமாகும்) — உண்மையில் அந்த (அதிகாரமே) ஒரு பந்தம்தான். அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட அவன், மந்திர தேவதையுடன் தாதாத்மியத்தை (ஒருமையை) அடைவதற்காக, ஆறு மாதங்கள் தினந்தோறும் ஜபம், ஹோமம், விசேஷ பூஜை ஆகியவற்றின் அநுஷ்டானத்தினால் வித்யாவிரதம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின்னர், அந்த (தத்துவத்துடன்) தன்மயீபாவத்தை (ஒன்றிய நிலையை) அடைந்தவனாக, தீக்ஷை முதலியவற்றில் தகுதியுடையவன் ஆகிறான். அங்கே, தகுதியற்றோருக்குத் தீக்ஷை அளிக்கக் கூடாது; தகுதியுடையவனைக் கைவிடவும் கூடாது; தீக்ஷை பெற்றவனையும் கூட ஞானம் அளிப்பதில் சோதித்து அறிய வேண்டும்; வஞ்சனையால் ஞானத்தைப் பெற்றவனை அறிந்து, அவனைப் புறக்கணிக்க வேண்டும். மேலும் இங்கே, அபிஷேகத்தின் சிறப்புடன் (வைபவத்துடன்) தேவ பூஜை முதலியவை (நிகழ்த்தப்படுகின்றன).