तच्च संस्मृत्य संस्मृत्य रूपमत्युद्भुतं हरेः ।
विस्मयो मे महाराज प्रहृष्ये च पुनः पुनः ॥
१८-७७ ॥
tacca saṃsmṛtya saṃsmṛtya rūpamatyudbhutaṃ hareḥ |
vismayo me mahārāja prahṛṣye ca punaḥ punaḥ ||
18-77 ||
हे महाराजा, हरीचे ते अत्यद्भुत रूप आठवून आठवून मला विस्मय वाटतो आणि मी पुन्हा पुन्हा हर्षित होतो.