Vijñāna Bhairava Tantra 1.67
आकाशं विमलं पश्यन्कृत्वा दृष्टिं निरन्तराम् ।
स्तब्धात्मा तत्क्षणाद्देवि भैरवं वपुराप्नुयात् ॥६७॥
ākāśaṃ vimalaṃ paśyan kṛtvā dṛṣṭiṃ nirantarām |
stabdhātmā tatkṣaṇād devi bhairavaṃ vapur āpnuyāt
anuṣṭubh
— നിർമലമായ ആകാശത്തെ (വാക്യഖണ്ഡം) ; — നോക്കിക്കൊണ്ടു (കർത്താ, വർത്തമാന കൃദന്തം) ; — ദൃഷ്ടി നിരന്തരമാക്കിയ ശേഷം (വാക്യഖണ്ഡം) ; — സ്തബ്ധാത്മാവായ, ചലനരഹിത സ്വരൂപമുള്ളവൻ (കർത്താ കാരകം, സമാസഗതം) ; — ആ ക്ഷണത്തിൽ (അവധി വിഭക്തി) ; — ഹേ ദേവി! (സംബോധന) ; — ഭൈരവ-വപുസ്സിനെ (വാക്യഖണ്ഡം) ; — പ്രാപിക്കും (വിധിലിങ് — √ആപ്) നിർമലമായ ആകാശത്തെ നിരന്തരദൃഷ്ടിയോടെ നോക്കിയിരുന്നു സ്തബ്ധാത്മാവായാൽ, ആ ക്ഷണത്തിൽത്തന്നെ, ഹേ ദേവി, ഭൈരവ-വപുസ്സു പ്രാപിക്കും.