आकाशं विमलं पश्यन्कृत्वा दृष्टिं निरन्तराम् ।
स्तब्धात्मा तत्क्षणाद्देवि भैरवं वपुराप्नुयात् ॥६७॥
ākāśaṃ vimalaṃ paśyan kṛtvā dṛṣṭiṃ nirantarām |
stabdhātmā tatkṣaṇād devi bhairavaṃ vapur āpnuyāt
anuṣṭubh
ହେ ଦେବୀ, ବିମଳ ଆକାଶକୁ ନିରନ୍ତର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁ ଦେଖୁ, ସ୍ତବ୍ଧ-ଆତ୍ମା ବ୍ୟକ୍ତି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଭୈରବ-ବପୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।