āsīt

स्मर्यते यद् दृग् आसीन् मे सैवम् इत्य् अपि भेदतः तद् व्याकरणम् एवास्या मया दृष्टम् इति स्मृतेः ॥६॥

आभासः पुनराभासद् बाह्यस्यासीत् कथं चन अर्थस्य नैव तेनास्य सिद्धिर् नाप्य् अनुमानतः ॥९॥

नाऽकालमृत्युस्तत्रासीत् न दुर्भिक्षं न वा रुजः । हृष्टाः पुष्टाः सदारोग्यास्तेजोरूपगुणान्विताः । स्त्रियो न व्यभिचारिण्यः पतिभक्तिपरायणः ॥ २८ ॥

नाभावो भाव्यतामेति न च तत्रास्त्यमूढता । यतोऽभियोगसंस्पर्शात्तदासीदिति निश्चयः ॥१२॥