आसने शयने स्थित्वा निराधारं विभावयन् ।
स्वदेहं मनसि क्षीणे क्षणात्क्षीणाशयो भवेत् ॥६५॥
āsane śayane sthitvā nirādhāraṃ vibhāvayan |
svadehaṃ manasi kṣīṇe kṣaṇāt kṣīṇāśayo bhavet
anuṣṭubh
ద్వాదశాంత-భూమికయందు చింతించుచు, విక్షేపము లేకుండగా, ఎల్లప్పుడు తదాత్మ్యభావమునందుచు, శివ-తాదాత్మ్యమునందు చేరును.