वस्तुषु स्मर्यमाणेषु दृष्टे देशे मनस्त्यजेत् ।
स्वशरीरं निराधारं कृत्वा प्रसरति प्रभुः ॥५०॥
vastuṣu smaryamāṇeṣu dṛṣṭe deśe manas tyajet |
svaśarīraṃ nirādhāraṃ kṛtvā prasarati prabhuḥ
anuṣṭubh
ਜਦੋਂ ਪਦਾਰਥ ਯਾਦ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵੇਖਿਆ ਥਾਂ ਚੇਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ; ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਿਰਾਧਾਰ ਕਰ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ-ਸਰੂਪ ਫੈਲਦਾ ਹੈ।