तर्कं तु अनुगृह्णीयुर् अपि सत्तर्क एव साक्षात् तत्र उपायः स एव च शुद्धविद्या स च बहुप्रकारतया संस्कृतो भवति तद्यथा यागो होमो जपो व्रतं योग इति तत्र भावानां सर्वेषां परमेश्वर एव स्थितिः नान्यत् व्यतिरिक्तम् अस्ति इति विकल्परूढिसिद्धये परमेश्वर एव सर्वभावार्पणं यागः स च हृद्यत्वात् ये संविदनुप्रवेशं स्वयम् एव भजन्ते तेषां सुशकं परमेश्वरे अर्पणम् इत्य् अभिप्रायेण हृद्यानां कुसुमतर्पणगन्धादीनां बहिर् उपयोग उक्तः
Transliteration (IAST)
tarkaṃ tu anugṛhṇīyur api sattarka eva sākṣāt tatra upāyaḥ sa eva ca śuddhavidyā sa ca bahuprakāratayā saṃskṛto bhavati tadyathā yāgo homo japo vrataṃ yoga iti tatra bhāvānāṃ sarveṣāṃ parameśvara eva sthitiḥ nānyat vyatiriktam asti iti vikalparūḍhisiddhaye parameśvara eva sarvabhāvārpaṇaṃ yāgaḥ sa ca hṛdyatvāt ye saṃvidanupraveśaṃ svayam eva bhajante teṣāṃ suśakaṃ parameśvare arpaṇam ity abhiprāyeṇa hṛdyānāṃ kusumatarpaṇagandhādīnāṃ bahir upayoga uktaḥ
എന്നാൽ അവ തർക്കത്തെ അനുഗ്രഹിച്ചേക്കാം; സത്തർക്കംമാത്രമാണ് അവിടെ സാക്ഷാത് ഉപായം; അതുതന്നെ ശുദ്ധവിദ്യ. അത് പലവിധത്തിൽ സംസ്കരിക്കപ്പെടുന്നു — അതായത് യാഗം, ഹോമം, ജപം, വ്രതം, യോഗം എന്നിങ്ങനെ. അവിടെ 'സർവഭാവങ്ങളുടെയും സ്ഥിതി പരമേശ്വരനിൽത്തന്നെ, വ്യതിരിക്തമായ മറ്റൊന്നില്ല' എന്ന വികൽപത്തിന്റെ രൂഢിസിദ്ധിക്കായി, പരമേശ്വരനിൽത്തന്നെ സർവഭാവങ്ങളെയും അർപ്പിക്കുന്നതാണ് യാഗം. അത് ഹൃദ്യമായതിനാൽ, സ്വയമേവ സംവിദനുപ്രവേശം ഭജിക്കുന്നവർക്ക് പരമേശ്വരനിലുള്ള അർപ്പണം സുശകമാണ് എന്ന അഭിപ്രായത്താൽ, പുഷ്പം-തർപ്പണം-ഗന്ധം മുതലായ ഹൃദ്യവസ്തുക്കളുടെ ബാഹ്യോപയോഗം പറയപ്പെട്ടു.