dhyāyataḥ

स्रवत्कृष्णामृतं मेघमात्मोपरि निजात्मकम् । ध्यायतो बालमात्मानं सा जरा संप्रलीयते ॥७७॥

शिखिपक्षैश्चित्ररूपैर्मण्डलैः शून्यपञ्चकम् । ध्यायतोऽनुत्तरे शून्ये प्रवेशो हृदये भवेत् ॥२७॥

धामान्तःक्षोभसम्भूतसूक्ष्माग्नितिलकाकृतिम् । बिन्दुं शिखान्ते हृदये लयान्ते ध्यायतो लयः ॥३२॥

कपालान्तर्मनस्तद्वद्ध्यायतो न चिरात्प्रभो । निमीलनादिजां सिद्धिं चिन्मयस्य प्रजायते ॥६३॥

इन्द्रजालमयं विश्वं व्यस्तं वा चित्रकर्मवत् । भ्रमद्वा ध्यायतः सर्वं पश्यतश्च सुखोदयः ॥८५॥