सप्रत्ययां निर्बीजां तु यदि दीक्षां मूढाय आयातशक्तिपाताय च दर्शयेत् तदा हि शिवहस्तदानकाले अयं विधिः त्रिकोणम् आग्नेयं ज्वालाकरालं रेफविस्फुलिङ्गं बहिर्वात्याचक्रध्यायमानं मण्डलं दक्षिणहस्ते चिन्तयित्वा तत्रैव हस्ते बीजं किञ्चित् निक्षिप्य ऊर्ध्वाधोरेफविबोधितफट्कारपरम्पराभिः अस्य तां जननशक्तिं दहेत् एवं कुर्वन् तं हस्तं शिष्यस्य मूर्धनि क्षिपेत् इति द्वयोर् अपि एषा दीक्षा निर्बीजा स्वकार्यकरणसामर्थ्यविध्वंसिनी भवति स्थावराणाम् अपि दीक्ष्यत्वेन उक्तत्वात् वायुपुरान्तर्व्यवस्थितं दोधूयमानं शिष्यं लघूभूतं चिन्तयेत् येन तुलया लघुः दृश्यते इति
Transliteration (IAST)
sapratyayāṃ nirbījāṃ tu yadi dīkṣāṃ mūḍhāya āyātaśaktipātāya ca darśayet tadā hi śivahastadānakāle ayaṃ vidhiḥ trikoṇam āgneyaṃ jvālākarālaṃ rephavisphuliṅgaṃ bahirvātyācakradhyāyamānaṃ maṇḍalaṃ dakṣiṇahaste cintayitvā tatraiva haste bījaṃ kiñcit nikṣipya ūrdhvādhorephavibodhitaphaṭkāraparamparābhiḥ asya tāṃ jananaśaktiṃ dahet evaṃ kurvan taṃ hastaṃ śiṣyasya mūrdhani kṣipet iti dvayor api eṣā dīkṣā nirbījā svakāryakaraṇasāmarthyavidhvaṃsinī bhavati sthāvarāṇām api dīkṣyatvena uktatvāt vāyupurāntarvyavasthitaṃ dodhūyamānaṃ śiṣyaṃ laghūbhūtaṃ cintayet yena tulayā laghuḥ dṛśyate iti
परंतु जर गुरू मूढ व्यक्तीला किंवा ज्याच्यावर शक्तिपात झाला आहे अशाला सप्रत्यय (प्रत्यक्ष प्रचितीसह) निर्बीज दीक्षा दाखवू इच्छित असेल, तर शिवहस्तदानाच्या वेळी ही विधी आहे — आपल्या उजव्या हातात ज्वालांनी कराल, रेफाच्या ठिणग्यांनी युक्त, बाहेरून वातचक्राने वेढलेले असे त्रिकोणी आग्नेय मंडल चिंतन करून, त्याच हातात काही बीज ठेवून, वर-खाली रेफाने प्रदीप्त झालेल्या फट्कारांच्या परंपरांनी त्याच्या त्या जननशक्तीला (पुनर्जन्माच्या शक्तीला) जाळावी. असे करत तो हात शिष्याच्या मस्तकावर ठेवावा. अशा प्रकारे दोघांसाठीही ही निर्बीज दीक्षा आपले कार्य (पुनर्जन्म) घडवण्याचे सामर्थ्य नष्ट करणारी होते — कारण स्थावरदेखील दीक्ष्य असल्याचे सांगितले आहे; आणि गुरूने शिष्याला वायुपुराच्या आत स्थित, हलवला जात असलेला आणि लघु झालेला असे चिंतावे, जेणेकरून तो तराजूवर हलका दिसेल.